മനസിന്റെ തേരില്‍

മക്കാ-

ഇതുമ്മുല്‍ ഖുറാ..

മണ്ണിതിലാദ്യത്തെ  പുണ്യ ഗേഹം ...

മതി വരുവോളം കണ്ടു നിന്നൂ 

ഞാന്‍

മനസിന്റെ തേരില്‍ പറ പറന്നു ......

വെളിച്ചം ചുരത്തും മിനാരങ്ങളന്നില്ല

വെണ്ണക്കല്‍ പാകിയ തിരു മുറ്റമില്ല

കുടിനീര് കിട്ടാത്ത  കനി കായ്കള്‍ വിളയാത്ത 

ഊഷര ഭൂമിയിതില്‍

കനിമോനെ യും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടരെ

തനിച്ചാക്കി പോയ നേരം   

എല്ലാം 

തവക്കുലില്‍  ചേര്‍ത്ത നേരം ....

കരിമ്പാറക്കുന്നുകള്‍ക്കിടയിലീ മരു ഭൂമി   

കഠിന മാം ചൂടില്‍ ഉരുകിയ സുര ഭൂമി

ഖലീലിബ് റാഹിമിന്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ 

കഅബാ ഉയര്ന്നുവല്ലോ ..

കവാടത്തിലിന്നു ഞാന്‍ മുഖം  ചേര്‍ത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ 

കളം കേള്‍ക്കുമാ വിളിപോല്‍

റബ്ബിന്‍

ഖലീലിന്‍ നിദാ തെളി പോല്‍