തന്‍ഈമിന്റെ കണ്ണീര്‍

കണ്ണീരും ചോരയും ചാലിട്ടൊഴുകിയ
തന്‍ ഈമിന്‍ മണ്ണില്‍ ഞാന്‍ ചെന്ന് നിന്നേ
എന്റെ
ഖല്‍ബില്‍ ഖുബൈബിന്റെ ഓര്‍മ വന്നേ ..

മുശ് രിക്കിന്‍ കൂട്ടം ഖുബൈബിനെ ബന്ധിച്ച്
മുച്ചൂടും വേദന ഏല്‍പ്പിച്ചന്ന്‍
ചുറ്റും
കൂടി വധിക്കാന്‍ പുറപ്പെടുന്ന്‍ ..

മുത്ത് നബിയാരെ തള്ളി പ്പറയുകില്‍
മുക്തനായ് തീരാമെന്നോതീ മെല്ലെ
കേട്ട്
പൊട്ടി തെറിച്ച് ഖുബൈബ് ചൊല്ലി..

ഒരു മുള്ള് കൊണ്ടെന്‍ ഹബീബിന്റെ പൂമേനി
നോവുന്നതില്‍ ഭേദം നിങ്ങളിന്നു
എന്റെ
ജീവന്‍ ഒടുക്കുകില്‍ ഏറെ നന്ന് ...

ദുഖത്താലന്നീ മണല്‍ കുന്ന് തേങ്ങിയോ
ഒടുവില്‍ ഖുബൈബ്‌ ശിരസ്സ്‌ ചേര്‍ത്ത്
മണ്ണില്‍
റബ്ബിന്റെ മുന്നില്‍ കിടന്ന നേരം ...

പതറാത്ത ഖല്‍ബാല്‍ ശഹാദത്തുയര്‍ത്തിയ
പുണ്യ പുരുഷന്റെ ചോര കൊണ്ട്
വീര
ഗാഥ കുറിച്ച് ദിഗന്തം തേങ്ങീ ...